An analysis of the Ragas seen in the Ragamalikas of Subbarama Dikshitar

Karnāṭaka Music has various musical genres and the most interesting among them is rāgamālika-s. The contribution of prominent composers like Muddusvāmy Dīkṣitar, Svāti Tirunāḷ, Tiruvoṛṛiyūr Tyāgayyar, and Harikēśanallūr Muttiah Bhāgavatar in the realm of rāgamālika is well known. What is lesser known is the contribution made by the members of the family of Muddusvāmy Dīkṣitar, namely Rāmasvāmi and Subbarāma Dikṣitar. Subbarāma Dikṣitar, well known for his text Saṅgīta Sampradāya Pradarśini has composed ten rāgamālika-s, including a rāgāṅga rāgamālika. The rāga-s featured in his rāgamālika-s range from a common ones like Kalyāṅī, Śaṅkarābharaṇa to rarer ones like Rudrapriyā and Balahaṃsa. Since three members of this family have handled this musical form, this article attempts to know whether any similarities exist between the compositions of Subbarāma Dikṣitar with his predecessors. Also, we will be engaging ourselves to know the system followed by in handling the rāga-s which got its svarūpa changed, predominantly in the last century.

Karnataka Yakshagana and Kuchipudi : A brief study of both traditions in their presentation of mythological stories

  It is a brief study of both traditions in their presentation of mythological stories.This study, is based mainly on the knowledge and guidance given by the great scholar Shatavadhani Dr R. Ganesh who has been passionately refining and promoting the art of Yakshagana in Karnataka.    

ಭರತನಾಟ್ಯದಲ್ಲಿ ರಂಗಗೀತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಚಲನಚಿತ್ರ ಗೀತೆಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು

ನಾಟಕಗಳಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ರಚಿತವಾದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ರಂಗಗೀತೆಗಳು ಎಂದು ಸರಳವಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿದೆ. ಮೂಲನಾಟಕದ ಕೃತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಾಡುಗಳೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ  ನಿರ್ದೇಶಕನು ನಾಟಕ ಒಂದರ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ನೀಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಆಯಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ಔಚಿತ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಂದುವ ಇತರೆ ಯಾವುದೇ ಹಾಡು, ಗೀತೆ, ಕೀರ್ತನೆ, ಕೃತಿ, ಭಾವಗೀತೆ, ವಚನಸಾಹಿತ್ಯ, ಶ್ಲೋಕ, ದೇವರನಾಮ, ಜಾನಪದಗೀತೆ, ತತ್ವಪದ, ಹಳೆಗನ್ನಡ ಕಾವ್ಯದ ಹಾಗೂ ವೇದ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ತುಣುಕು, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಗೀತ, ಮೊದಲಾದ ಪ್ರಕಾರಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಪಾಠವಿದೆ. ಆದರೆ ಇವುಗಳನ್ನೂ ರಂಗಗೀತೆಗಳೆಂದು ಅರ್ಥೈಸುವುದು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮವಲ್ಲ.

ಪುರುಷಾಭಿನಯ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯ (ಭರತನಾಟ್ಯ)

ಭರತನಾಟ್ಯವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಇಂದು  ಕಾಣಬರುವ ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯ ಪರಂಪರೆಯ  ಕಛೇರಿಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ  ನಾಯಕಾಭಿನಯದ ಕೊರತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯನೃತ್ಯ ಎಂದೊಡನೆ ಅದು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಮೀಸಲಾದಕಲೆಎಂದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಭಾವಿಸುವಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಸತ್ಯಾಂಶವಿದೆ. ಆದರೆ  ಕರ್ನಾಟಕವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಭಾರತದ   ಜಾನಪದನೃತ್ಯದಲ್ಲಾಗಲಿ ಚಲನಚಿತ್ರನೃತ್ಯದಲ್ಲಾಗಲಿ  ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯನೃತ್ಯಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನರ್ತಕಿಯರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಮನ್ನಣೆಗಳೇನು ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. 

ನೃತ್ಯ ನಾಟಕಗಳಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಕಾವ್ಯ : ಒಂದು ಅವಲೋಕನ

ನೃತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂಗೀತ, ನಾಟಕ, ಪರಿಕರಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ರಂಗದಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಕಲಾಪ್ರಕಾರವನ್ನು ನೃತ್ಯನಾಟಕವೆಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಸಂಗೀತವೇ ಪ್ರಧಾನವಾದಾಗ ಅದನ್ನು ಗೀತನಾಟಕ ಅಥವಾ ಗೇಯನಾಟಕವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರು ಈ ಗೀತನಾಟಕಗಳನ್ನು ಒಪೇರಾಗಳೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗೀತನಾಟಕಗಳು ಹಾಗೂ ನೃತ್ಯ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ‘ತೀರ ಅಲ್ಪವಾಗಿದ್ದು ಒಂದು ಕಲಾರೂಪ ಇನ್ನೊಂದು ಕಲಾರೂಪಕ್ಕೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೊರಳಬಹುದಾಗಿದೆ’*(೧). ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗೀತನಾಟಕ ಮತ್ತು ಗೇಯನಾಟಕಗಳು ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡುಮುಖದಂತೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ. ‘ಗೇಯನಾಟಕದ ಮೂಲ ಜನಪದ’*(೨)ಆಗಿದ್ದು ಇದರ ಪ್ರಾಚೀನತೆಯನ್ನು ಖಚಿತವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಪೂ. ಎರಡನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಕ್ರಿ.ಶ. ಆರನೇ ಶತಮಾನದ ಕಾಲಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾದ ಭರತನ ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿನ ನಾಟ್ಯಸಂಪ್ರದಾಯವು ಗೀತ, ವಾದ್ಯ, ನೃತ್ಯ ಹಾಗೂ ನಾಟಕದ ಅಂಶಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ರಂಗಪ್ರಯೋಗವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ನೃತ್ಯನಾಟಕವೆಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದು, ತನ್ಮೂಲಕ ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ನೃತ್ಯನಾಟಕದ ಪ್ರಾಚೀನತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸ ಬಹುದಾಗಿದೆ. ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ರಚನೆಯ ಕಾಲಘಟ್ಟಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಈ ಕಲಾಪ್ರಕಾರವು ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರೌಢಿಮೆ ಪಡೆದಿರುವುನ್ನು ಖಚಿತವಾಗಿ ಊಹಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.